Mijn weblog

De top 40 van week 1 in 1983

De top 40 lijst die we deze week uitzenden ziet er zo uit:

eerder uitgezonden top 40's van 1983week 1 uitgegeven op 8-1-1983 week 2 uitgegeven op 15-1-1983 week 3 uitgegeven op 22-1-1983week 4 uitgegeven op 29-1-1983week 5 uitgegeven op 5-2-1983week 6 uitgegeven op 12-2-1983week 7 uitgegeven op 19-2-1983week 8 uitgegeven op 26-2-1983

Slachting in de Indiaase deelstaat Assam.

Al sinds het najaar van 1979 was het onrustig in de deelstaat Assam. De oorspronkelijke Assamezen waren bang voor economische en culturele overheersing door de islamitische minderheid en eisten dat emigranten die na 1971 het land waren binnengekomen terug moesten worden gestuurd. Forse ongeregeldheden legden het economisch leven in Assam vrijwel lam en de centrale regering in New Delhi zag zich gedwongen tot onderhandelingen met de actievoerders. Toen onderhandelingen over het buitenlanders probleem begin 1983 voor zoveelste maal op niets uitliepen, besloot premier Indira Ghandi tot verkiezingen en verleende aan de immigranten stemrecht.  De antivreemdelingen beweging startte onmiddellijk een campagne om de ‘immorele verkiezingen’ onmogelijk te maken. Het feit dat de kieslijsten sinds 1978 niet waren bijgewerkt, zodat kiesgerechtigde autochtonen jongeren niet konden deelnemen, zette extra kwaad bloed bij de Assamezen. Hoewel er ten behoeve van de verkiezingen tienduizenden politie- en legermanschappen extra waren ingezet om de orde in het explosieve gebied te handhaven, heerste er al spoedig een volstrekte anarchie. Bij stakingen, bomaanslagen, demonstraties en brandstichtingen vielen veel doden. Op 14 februari, de eerste van 3 verkiezingsdagen, werd bekend dat in de nacht van 12 op 13 februari in een vijftiental hindoedorpen door Nepalese immigranten en leden van plaatselijke stammen een bloedbad was aangericht. Zeker 150 mensen waren met kapmessen, speren en pijl en boog om het leven gebracht. Duizenden hutten waren in brand gestoken.

Op 18 februari volgde een gruwelijke reactie. In 16 dorpen werden tussen de 1000 en 1500 islamitische Bengali’s met machetes, speren en giftige pijlen door autochtone Assamezen afgeslacht. Ook daarna kwam er nog geen einde aan de moordpartijen. Tienduizenden Bengali’s vluchtten uit hun platgebrande dorpen, bevreesd voor nieuwe aanvallen. De verkiezingen, die volgens een officiële schatting aan ongeveer 3500 mensen het leven kostten, en meer dan 300 000 mensen dakloos maakten, leverden uiteindelijk een ‘overwinning’ op voor Indira Gandhi’s Conges-I-partij.

Na 3 jaar als nog een nr.1 hit voor Irene Cara met Fame.

In 1980 maakte regisseur Alan Parker de film Fame, waarin een aantal studenten van een theater- en dansacademie werden gevolgd. Het verhaal was gebaseerd op de dagelijkse gang van zaken in de beroemde New York High School of the Performmg Arts. De originele titel van de film was Hot Lunch, maar omdat er tegelijk een pornofilm met dezelfde titel uit werd gebracht, kozen de makers voor de titel Fame. Irene Cara speelde een van de hoofdrollen in de film en zong een aantal nummers op de soundtrack. De originele titel van de film was Hot Lunch, maar omdat er tegelijk een pornofilm met dezelfde titel uit werd gebracht, kozen de makers voor de titel Fame. Eén daarvan was Fame, dat in 1980 een Amerikaanse top 5-hit werd. In Nederland deed de single helemaal niets. In 1983 kwam daar verandering in. In de VS was een TV-serie gemaakt, gebaseerd op de film. De serie, die ook Fame heette, werd vanaf eind 1982 door de VARA uitgezonden. Irene was in de TV-serie niet te zien, maar haar opname van het titellnummer was aan het begin van iedere aflevering te horen. De platenmaatschappij haalde de tweeënhalf jaar oude single uit de kast en probeerde het opnieuw. Dit keer lukte het wel, want Fame was na een paar weken de nummer 1 van Nederland.

In maart en april stonden drie Fame-albums tegelijkertijd in de top 10: de filmsoundtrack en de eerste twee albums uit de TV-serie. Fame was niet de eerste rol van Irene Cara. Al op elfjarige leeftijd speelde ze op Broadway en in de jaren ‘70 had ze een belangrijke rol in de TV-serie Roots 2. Na Fame had ze in mei 1983 een top 15-hit met Flashdance... What A Feeling. Irene’s enige nummer 1-hit in Nederland werd geschreven en geproduceerd door Michael Gore, de broer van Lesley Gore. Lesley schreef in 1980 twee nummers voor de soundtrack van Fame, broer Michael schreef de rest.

De soundtrack van de film werd beloond met een Oscar. Ook kreeg de titelsong Fame een Oscar. Het was voor het eerst in de geschiedenis van de Oscar dat er twee liedjes uit dezelfde film genomineerd waren voor het gouden beeldje.

Irene Cara kwam op 19 februari 1983 op de 1ste plaats tercht en beelf daar 3 weken op staan en werd op 12 maart1983 verdreven naar nr.2.De plaat kwam binnen op 29 januari 1983 en noteerde zijn laatste week top 40 op 9 april 1983 in totaal stond de plaat 11 weken genoteerd.

De slachter van Lyon opgepakt.

32 jaar na zijn vlucht uit Europa keerde op 5 februari 1983 Klaus Barbie, bijgenaamd de ‘slachter van Lyon’, terug in Frankrijk, waar hij in de oorlogsjaren talloze misdaden tegen de mensheid had begaan. Een dag eerder was hij vanuit Bolivia met een miltair vliegtuig naar Frans Guyana vervoerd, waar een Franse regerings DC-8 klaarstond om hem naar Frankrijk te brengen. De nazibeul woonde al 32 jaar in Bolivia onder de naam Klaus Altmann Hansen. Na de oorlog was hij door de Amerikaanse militaire inlichtingendienst, de CIC (voorloper van de dA), in bescherming genomen. Hij had enkele jaren als spion voor de CIC gewerkt en was met hulp van die organisatie in 1951 naar Latijns-Amerika gevlucht. Als zo veel nazi’s leidde Klaus Barbie in Zuid- Amerika een zorgeloos bestaan.

Hij was een goede vriend van de generaals die het in Bolivia voor het zeggen hadden en trad op als hun adviseur, met name waar het de ‘behandeling’ van politieke tegenstanders betrof. Ook hield hij zich bezig met de handel in cocaine en speelde hij een belangrijke rol bij de organisatie van paramilitaire groepen, die vooral optraden tegen vakbondsleden, studenten en linkse politici. In oktober 1982 kreeg Bolivia voor het eerst sinds jaren weer een democratische regering onder leiding van president Hernân Siles Zuazo. Daarmee kwam het eind van het goede leven voor Barbie in zicht. De nieuwe regering wilde af van het imago dat Bolivia een toevluchtsoord was voor nazi’s. In plaats van Westduitse en Franse uitleveringsverzoeken in behandeling te nemen, nam zij haar toevlucht tot een snellere en veiliger methode om van Barbie af te komen. De oorlogsmisdadiger werd gearresteerd op verdenking van fraude en vervolgens uitgewezen op grond. van het feit dat hij de Boliviaanse nationaliteit ten onrechte had verkregen. In Frans Guyana deelden de Franse autoriteiten Barbie mee dat hij in staat van beschuldiging was gesteld. Hij was al twee maal eerder wegens oorlogsmisdaden bij verstek tot de doodstraf veroordeeld. Na zijn aankomst op het vliegveld van Orange in Frankrijk, werd Barbie per helikopter overgebracht naar de militaire gevangenis Fort de Montluc in Lyon, dezelfde gevangenis waarin hij tijdens de oorlogsjaren als hoofd van de Gestapo duizenden Franse verzetsstrijders, onder wie de bekende Jean Moulin, had gefolterd. Slechts weinigen hadden de martelingen overleefd. Daarnaast werd de ‘slachter van Lyon’ verantwoordelijk geacht voor de deportatie naar Duitsland van nog eens duizenden mensen; mannen, vrouwen en kinderen. Ook in Nederland zou hij zich hebben schuldig gemaakt aan oorlogsmisdrijven.

Nederlands vuil niet langer welkom in Belgie.

Leden van ongeveer 20 milieuactiegroepen uit Belgie blokkeerden op 2 februari in alle vroegte op verschillende plaatsen de grens voor vrachtwagens met Nederlands huishoudelijk en industrieel afval. Op de E-10, de autoweg Breda-Antwerpen, werden tien vrachtwagens met afval tegengehouden. De Belgische rijkswacht maakte een eind aan de blokkade door een dertigtal demonstranten weg te slepen. Omdat actievoerders de wacht hielden bij zes stortplaatsen in de provincie Antwerpen, weken de vrachtwagens uit naar een andere stortplaats in de gemeente Hoogstraten om zich van hun smerige last te ontdoen. Nog diezelfde middag verklaarde het gemeentebestuur van Hoog- straten deze stortplaats voor gesloten.

 

Een succesje voor de milieugroepen, die zich al lange tijd beijverden voor een verbod op de invoer van Nederlands afval. Geschat werd dat Nederlandse bedrijven jaarlijks legaal en illegaal zo’n 800 000 tot een miljoen 10ton vuil over de Belgische grens brachten, o.a. omdat het storten in putten vlak over de grens veel goedkoper was dan in eigen land. Dat moest maar eens uit zijn vonden milieubewuste Vlamingen. Zij kregen hun zin. De Vlaamse deelregering besloot het storten van Nederlands huishoudelijk afval met ingang van 1 april 1983 te verbieden. Na 15 mei konden de Nederlanders ook geen chemisch afval in Vlaanderen meer kwijt. Daarmee was nog niet de hele Belgische bodem voor Nederlandse bezoedeling gevrijwaard. Verschillende Nederlandse bedrijven besloten dan Wallonië maar te gaan bevuilen. Later in het jaar werd ook daar echter een stokje voor gestoken.

Een miljoen Ghanezen vluchten uit Nigeria.

Op 17 januari deed de Nigeriaanse minister van Binnenlandse Zaken, Alhaji Ali Baba, de afkondiging dat de ongeveer twee miljoen in Nigeria verblijvende buitenlandse werknemers, voor meer dan de helft Ghanezen, binnen veertien dagen het land moesten verlaten. De motivatie voor dit plotselinge regeringsbesluit was volgens de minister de betrokkenheid van buitenlanders bij recente religieuze onlusten in het noorden van Nigeria, die volgens officiële cijfers aan 206 mensen het leven hadden gekost. In de Westerse pers werd de maatregel echter onmiddellijk in verband gebracht met de economische teruggang en toenemende werkloosheid in Nigeria. De uitwijzing zou een propagandamiddel zijn voor de verkiezingen die een half jaar later moesten plaatsvinden. Al geruime tijd fungeerden de buitenlanders in de Nigeriaanse pers als zondebokken voor stijgende criminaliteit, economische malaise en werkloosheid. De muren in de steden waren volgekalkt met leuzen als ‘Ghanezen ga naar huis’.
Het harde regeringsbesluit bracht paniek teweeg onder de gastarbeiders. Uit angst voor represailles, niet alleen van de regering, maar ook van de plaatselijke bevolking, begonnen de meesten van hen ogenblikkelijk voorbereidingen voor vertrek te treffen.

Voor talloze Ghanezen werd de thuisreis echter een nachtmerrie. De Ghanese regering stuurde zes schepen naar de Nigeriaanse hoofdstad Lagos om landgenoten op te halen. Toen het eerste schip daar arriveerde, verdrongen zich zon 30 000 mensen op de kade. Bij de gevechten om aan boord te komen, raakten verscheidene mensen te water en verdronken. De meeste Ghanezen ondernamen de ruim 400 kilometer lange thuisreis over land. Om in Ghana te komen, moesten zij e tussenliggende landen passeren. Bij de grenzen moesten zij soms dagen wachten in de zinderede hitte, omdat de grenzen voor hen gesloten bleven. Benin en Togo vreesden met een miljoen Ghanezen opgescheept te raken, omdat de militaire machthebber van Ghana, Jerry Rawlings, in september 1982 alle grenzen met de buurlanden van Ghana gesloten had in een poging een eind te maken aan zwarte handel en smokkel, en uit vrees voor een coup van buitenaf. Pas op 29 januari opende Rawhings de grens tussen Ghana en Togo en kon de stroom vluchtelingen, zij het uiterst langzaam, binnentrekken.
De massale uittocht uit Nigeria kostte aan tientallen mensen het leven, zij stierven van uitputitng, honger, uitdroging, ziekte en als gevolg van aanvalIen van inwoners van Togo en Benin.

Billy Joel op nr.1 met zijn lied over het Vietnam-syndroom in Goodnight Saigon.

De Amerikaanse singer/songwriter Billy Joel had een lange weg afgelegd voordat hij zijn enige Nederlandse nummer 1 hit scoorde. Billy, geboren in 1949, speelde op zijn veertiende al in zijn eerste hand, The Echoes. Een paar jaar later had hij redelijk wat succes als amareurbokser. In de jaren ‘60 speelde hij in verschillende groepen, maar in 1972 besloot hij op de solotoer te gaan. Zijn eerste album Cold Spring Harbor flopte  en Billy ging in Los Angeles aan de slag als pianist in bars en clubs, onder de naam Bill Martin. De ervaringen die hij in die tijd opdeed verwerkte hij in Piano Man, het titelnummer van Billy’s eerste album voor CBS, dat in 1974 uitkwam. Billy raakte hierdoor bekend hij een beperkt publiek, dat bij iedere nieuwe plaat wat groter werd. Zijn eerste Nederlandse hit was James, een nummer 20-hit in 1976. Andere hits uit de jaren ‘70 voor hem waren She's Always A Woman To Me, My Life en Honesty. De laatste hit scoorde hij in 1979, waarna hij ro’n drieënhalf jaar moest wachten op zijn volgende Top 40-hit. Inmiddels had Billy Joel wel zijn eigen land veroverd. In 1982 nam Billy her album The Nylon Curtain op. met daarin de emotionele toestanden van zijn  generatiegenoten. waaronder het Vietnam-syndroom. Dat Vietnam-syndroom verwoordde Joel op indrukwekkende wijze in Goodnight Saigon, een zeven minuten durend nummer over de oorlog in Vietnam.

De single werd alleen in Nederland uitgebracht — het Amerikaanse publiek was volgens de platenmaatschappij nog niet toe aan zo’n nummer. Goodnight Saigon werd in ons land een van de klassiekers van de jaren ‘80. In de VS werd de single pas in het najaar van 1983 uitgebracht en kwam inderdaad niet hoger dan nummer 56.

Billy Joel kwam op 29 januari 1983 op de 1ste plaats tercht en beelf daar 3 weken op staan en werd op 19 februari1983 verdreven naar nr.2.

De plaat kwam binnen op 8 januari 1983 en noteerde zijn laatste week top 40 op 19 maart 1983 in totaal stond de plaat 11 weken genoteerd.

Uitspraak in de ontvoering en moordzaak Aldo Morro.

Na een proces van negen maanden deed het Romeinse Hof van Assisen op 24 januari uitspraak tegen 63 leden van de links extremistische terreurorganisatie de Rode Brigades. Zij stonden onder meer terecht vanwege de ontvoering van en de moord op ex-premier Aldo Moro, een vooraanstaand christendemocratisch politicus. Aldo Moro werd op 16 maart 1978 bij zijn huis in Rome gekidnapped toen hij onderweg naar het parlement was. Hij werd begeleid door een escorte van veiligheidsagenten. De auto's van diens bewakers werden doorzeefd met kogels. Moro bleef gespaard.

Z'n ontvoerders eisten daarop de vrijlating van hun politieke kameraden, maar vanaf dag één werkte de staat hen tegen. De autoriteiten werden geruggesteund door de media die. Uiteindelijk werd Moro door z'n ontvoerders geëxecuteerd. Het lijk van Aldo Moro werd op 9 mei 1978, 55 dagen na zijn ontvoering, doorzeefd door kogels, in de bagageruimte van een auto aangetroffen.  De Rechter veroordeelde op 24 januari 1983, in totaal 32 verdachten tot levenslang. Onder hen waren Mario Moretti, het vermoedelijk hoofd van de Romeinse kolonne van de Rode Brigades, en Prospero Gallinari, die Aldo Moro met een pistool en een machinegeweer het leven zou hebben gebracht. Vier verdachten werden vrijgesproken, de overigen kregen gevangenisstraffen van 4 maanden tot 30 jaar.

Russische satelliet veroorzaakt onrust.

Een Amerikaans bericht veroorzaakte over de hele wereld enige consternatie. Een Russische spionagesatelliet, de Kosmos 1402, zou aanstalten maken op aarde neer te storten. Alarmerend was vooral dat de Kosmos door kernenergie werd aangedreven en destijds met 45 kilo verrijkt uranium aan boord de ruimte was ingeschoten. Al eerder, in januari 1978, was een voorganger van het Kosmostype, op aarde neergestort. Het opsporen en opruimen van het radio-actieve afval had miljoenen dollars gekost.
De Sovjet-autoriteiten erkenden al spoedig dat er iets mis was met de satelliet, die zijn dienst in de ruimte erop had zitten.

Volgens de plannen had de Kosmos in delen opgesplitst in een ruimere baan om de aarde gebracht moeten worden. Deze laatste manoeuvre was mislukt, zodat de satellietdelen langzaam naar cle aarde terugvielen, waar zij bij de Ontmoeting met de dampkring  zouden verbranden. Amerikaanse experts berekenden dat er 70% kans was dat het hoofd-deel van de Kosmos in zee zou storten, maar de precieze plaats was pas Ongeveer een half uur van tevoren te voorspellen. Het spannende moment kwam op 23januari om 23.21 uur. Het hoofddeel van de Kosmos verbrandde toen boven de Indische Oceaan, waarna brokstukken ervan in zee terechtkwamen. Het reactordeel van de satelliet verbrandde twee weken later boven de Atlantische Oceaan.

Minst succesvolle nr 1 hit ooit! Rene en Renato behalen de 1ste plaats met save your love

Het duo dat verantwoordelijk was voor de minst succesvolle nummer 1 uit de geschiedenis, bestond uit Renato Pagliari en Hilary Lefrer. Renato was geboren in Italië maar woonde in het Britse Birmingham, waar hij in een Italiaans restaurant werkte als ober. In het restaurant traden regelmatig artiesten op (uiteraard in Italiaanse operettestijl), en toen op een gegeven moment een gecontracteerde zanger verstek liet gaan, viel Renato voor hem in. Het publiek was die avond geweldig enthousiast. Een vervolg kon niet uitblijven. Renato ging daarna ook in andere gelegenheden optreden, totdat hij de zangeres Hilary Lefter ontmoette. Met haar nam Renato het duet Save Your Love op, een nummer dat door Renato’s manager en producer John Edward en diens vrouw was geschreven.

De single werd uitgebracht onder de naam Renee & Renato. Nog voordat de plaat uitkwam, was Hilary er alweer mee gestopt, zodat er in allerijl een vervangster voor haar moest worden gezocht. Die werd gevonden in Val Penny, die als nieuwe Renee Save Yoor Love playbackte tijdens TV-optredens. Bijna niemand had er erg in.

De single groeide in Groot-Brittannië uit tot een enorme hit. Het werd zelfs de Christmas Number One, de meest begeerde nummer 1-hit van het jaar. Rond kerst 1982 stonden Renee & Renato vier weken nummer 1 in de Britse top 75.
In Nederland liet het succes niet lang op zich wachten.

Renee & Renato. kwamen op 22 januari 1983 op de 1ste plaats tercht en beelf daar 1 week op staan en werd op 29 januari 1983 verdreven naar nr.3.

De plaat kwam binnen op 8 januari 1983 en noteerde zijn laatste week top 40 op 26 februari 1983 in totaal stond de plaat 8 weken genoteerd.

2 Bommen ontploffen tijdens voetbalwedstrijd Ajax - Fc Den Haag

Tijdens de bekerwedstrijd Ajax-FC Den Haag op 9 januari in stadion De Meer in Amsterdam bereikte het voetbalgeweld een nieuw triest hoogtepunt. Even voor rust ontplofte een fragmentatiebom tussen het publiek. Vlak voor het einde van de wedstrijd ontplofte nog een tweede bom. In totaal raakten ongeveer twintig mensen door rondvliegende metalen deeltjes gewond, onder wie twee ernstig. Een 22-jarige supporter kreeg een slagaderlijke bloeding en kon slechts op het nippertje van de dood worden gered door snel ingrijpen van een ME’er. Een politieman moest met een scherf in zijn rug in het ziekenhuis worden opgenomen. Hoewel de politie voor de wedstrijd ruim 600 supporters had gefouilleerd en o.a. een grote partij paraplu’s in beslag had genomen, waren de bommen aan de aandacht ontsnapt. Na het ontploffen van de eerste bom werd een 25-jarige Hagerlaar gearresteerd. Later bleek dat hij niet de bomgooier was. Na het ontploffen van de tweede bom mislukte de arrestatie van een andere Hagenaar, omdat deze door zijn metgezellen op de tribune tegen de politie in bescherming werd genomen: er ontstond een grote vechtpartij waarna de politie het veld moest ruimen. Een dag later kon de verdachte supporter alsnog worden gearresteerd.

De bewuste wedstrijd eindigde 3—2 in het voordeel van Ajax.

                                                                                              

1 maand later zou het wederom verkeerd gaan rond het voetballen bij de wedstrijd tussen PSV en Fc Groningen.

                                                                                               

Tijdens de wedstrijd PSV - FC Groningen gisteravond is een PSV-supporter gewond geraakt door een ontploffing van een bom. Het slachtoffer liep een behoorlijke wond aan het been op. Dat heeft de Eindhovense gemeentepolitie meegedeeld. De bom bestond volgens het slachtoffer uit een koker van ongeveer 10 centimeter lang die omwikkeld was met zwart tape. De doorsnee van de koker was ongeveer drie centimeter. Het projectiel is vermoedelijk gegooid door een aanhanger van FC Groningen.
Meteen na de ontploffing van het projectiel heeft de politie een onderzoek ingesteld in het vak waar zich de meeste supporters van FC Groningen bevonden. Toen de politie een aantal van hen wilde fouilleren ontstond een vechtpartij. Daarbij werden politiemannen geslagen, geschopt en bespuugd. In verband daarmee werden drie personen aangehouden. Een vierde werd ingerekend omdat hij een kleine hoeveelheid hasj bij zich bleek te hebben.
Na afloop van de wedstrijd werd ook nog een vijfde aanhanger van FC Groningen aangehouden omdat hij zich bij voortduring agressief gedroeg. Ook kregen twee supporters op het NS-station proces-verbaal omdat zij vuurwerk gooiden (bron: NvhN, 24 februari 1983)

Phil Collins - you can't hurry love op 1.

Phil Collins had een vreemde start van zijn solocarrière. Zijn eerste single werd meteen een nummer 1- hit  dat was met In The Air Tonight op 21 maart 1981, maar de opvolger daarvan kwam niet eens in de Top 40. Datzelfde gold ook voor de eerste single van Phil’s nieuwe soloalbum Hello...I Must Be Going dat eind 1982 uitkwam. Die eerste single was Thru’ These Walls en kwam niet verder dan de tipparade. Een geflopte eerste single van een album betekent vaak de doodsteek voor zo’n album, maar in het geval van Phil Collins zorgde de tweede single ervoor dat HelIo...I Must Be Going alsnog een grote hit werd in de LP Top 50.
Als tweede single werd gekozen voor You Can’t Hurry Love, een oude hit van de Supremes.

  

Phil had zijn bewondering voor het werk van Motown en van het componistentrio Holland Dozier & Holland nooit onder stoelen of banken gestoken en hij had You Can't Hurry Love opgenomen als ode aan Motown, de Supremes en Holland Dozier & Holland. You Cun’t Hurry Love zorgde er voor dat Holland Dozier & Holland eindelijk een nummer 1-hit hadden in Nederland. Zelfs in de jaren ‘60, hun meest productieve periode, had geen enkele compositie van hen de eerste plaats gehaald. Door Phils versie van You Can’t Hurry Love ontstond er een langdurige vriendschap tussen hem en Lamont Doziet.

 

Phil Collins kwam op 8 januari 1983 op de 1ste plaats tercht en beelf daar 2 weken op staan en werd op 22 januari 1983 verdreven naar nr.8.

De plaat kwam binnen op 4 december 1982 en noteerde zijn laatste week top 40 op 19 februari 1983 in totaal stond de plaat 11 weken genoteerd.

 

Visserijoorlog tussen de Britten en Denen.

Op 6 januari werd op volle zee de Deense Kent Kirk door de Britse marine gearresteerd. De visser die tevens Europarlementariër was, had zijn netten uitgegooid binnen de Britse twaalfmijlszone die voor Deense vissers tot verboden gebied was verklaard. Denen en Britten waren in een visserijoorlog verzeild geraakt nadat de Britse regering had besloten Denemarken met ingang van 1 januari 1983 als enige land het vissen binnen zijn wateren te verbieden. Het besluit was genomen nadat Denemarken een nieuw visserijakkoord van de landen van de Europese Gemeenschap had geblokkeerd. De Denen wilden een groter aandeel in de toegestane vangsten dan door de EG werd voorgesteld.Groot-Brittannië verzette zich tegen de Deense aanspraken.

 Kent Kirk wilde door in het voor Denemarken verboden geworden water gaan vissen, en zijn aanhouding uitlokken om zo het Deens-Britse conflict bij het Europese Hof van Justitie in Luxemburg aanhangig te kunnen maken en zo een beslissing te forceren. Zijn actie kwam hem duur te staan. Een Britse rechtbank veroordeelde hem tot een boete van 30 000 pond en verwierp zijn eis dat zijn zaak voor het Europese Hof moest worden gebracht. Ondanks de Deens-Britse moeilijkheden kwam er eind januari toch een EG visserij akkoord tot stand.